گفتگوی نیچه و برویر

+ کسی بهتر از من نمیتواند منظورت را درک کند . گاه می اندیشم تنهاترین انسان هستی ام .

و این تنهایی هیچ ربطی به حضور دیگران ندارد
در واقع از دیگرانی که به تنهایی ام دستبرد میزنند ، ولی همراهی و مصاحبتی ارزانی ام نمیکنند بیزارم

_ منظورت چیست ؟ چطور مصاحبتی ارزانیت نمیکنند ؟

+ با گرامی نداشتن آنچه که برایم گرامی است .

گاه به دوردست زندگی خیره میشوم ، ناگهان به اطرافم مینگرم و میبینم هیچکس همراهیم نمیکند
تنها همراهم زمان است ....

برچسب: همزاد پنداری, وقتی نیچه گریست, کتاب, احوالات, بیحوصلگی